Kiedy dni zaczynają się skracać, coraz częściej sięgam po lampy. To moment, w którym światło sztuczne staje się moim sprzymierzeńcem. Zauważyłam, że jesienią nie potrzebuję mocnych źródeł światła. Potrzebuję światła, które tworzy nastrój. Lampy stołowe o ciepłej barwie sprawiają, że wieczory stają się miękkie jak wełniany szal. Kinkiety rysują na ścianach delikatne kadry, które wyglądają jak sceny z filmu. Lampy z naturalnymi abażurami filtrują światło tak, że staje się ono częścią tkaniny — nie dominuje, tylko współistnieje. A świeczki… świeczki są jak małe ogniska domowe. Ich płomień nie tylko rozświetla, ale też uspokaja. Patrząc na niego, czuję, jak zwalnia mi oddech.

Są w naszych domach przedmioty, które pojawiają się niepozornie, a potem zaczynają odgrywać rolę większą, niż mogłoby się wydawać. Krzesło Nordal jest dla mnie właśnie takim bohaterem codzienności. Niby zwykły mebel, a jednak wprowadza do przestrzeni coś, czego nie da się łatwo nazwać. Spokój? Naturalność? A może po prostu poczucie, że wnętrze zaczyna oddychać swoim własnym rytmem. W każdym razie, kiedy postawiłam je u siebie po raz pierwszy, poczułam, że to nie jest kolejny element wyposażenia, lecz punkt odniesienia.